Iako mu je fudbal bio zapisan u genima, karijera Stefana Mihajlovića ostala je upamćena više po novinskim hronikama nego po golovima.
Nasljednik čuvene sportske loze, čiji je otac Radmilo Mihajlović ostavio neizbrisiv trag u sarajevskom Željezničaru prije nego što je pokorio Evropu, Stefan je važio za jednog od najtalentovanijih napadača svoje generacije. Ipak, umjesto blistavih svjetala velikih stadiona, njegov put obilježili su tragični udesi, sukobi sa zakonom i skandali koji su prerano ugasili njegov sportski žar.
Kao sin Radmila Mihajlovića, bivšeg asa Crvene zvezde i Bayerna, Stefan je od malih nogu bio pod lupom javnosti. Prošao je omladinsku školu beogradskih crveno-bijelih, ali se u seniorskom timu nikada nije uspio nametnuti. On je za svoj neuspjeh na Marakani direktno krivio tadašnjeg trenera Slavišu Stojanovića.
“Stojanović nije ispao korektan prema meni jer na nekim utakmicama na kojima smo ubedljivo vodili nije mi davao šansu da igram. Na prvom meču u Sloveniji sam dao gol, a poslije toga teren gotovo da nisam ni vidio. Nije lijepo da me skloni na takav način. Da li ga je neko uslovljavao, to ne znam. Možda. Ja sam dijete Zvezde, 14 godina nosim voljeni dres i doživim ovako nešto”, govorio je svojevremeno ogorčeni Mihajlović, prenosi Blic.
Njegov sportski pad počeo je 2015. godine kada je učestvovao u teškoj saobraćajnoj nesreći u blizini stadiona Rajko Mitić. Nakon sudara s drugim automobilom, u kojem je stradao 54-godišnji Dragan Radoičić, Mihajlović je pobjegao s mjesta nesreće. Nesretni čovjek je preminuo nekoliko dana kasnije, a fudbaler se pred sudom branio tvrdnjom da je bio u stanju teškog šoka, piše Blic.
“Bio sam u šoku, zato sam pobjegao. Sklonio sam se u šumu gdje sam se kretao gore-dole. Ne mogu da se sjetim da li sam bio prisutan tokom uviđaja”, izjavio je tada Mihajlović, pokušavajući opravdati svoj postupak pred prijetnjom zatvorske kazne od 12 godina.
Samo godinu dana nakon tragedije, Mihajlović se ponovo našao u centru pažnje zbog incidenta sa starletom Sorajom Vučelić, koju je navodno posjekao nožem po vratu i stomaku. Iako su mediji brujali o napadu, akteri su kasnije tvrdili da je sve bio nesretan slučaj.
“Dobro sam, sve je u redu. Ne želim da se ova priča nastavlja, jer su svi naslovi prenapumpani. Samo želim da prestane da se piše o ovome”, poručila je tada Vučelić.
Incidenti su se nastavili i na samom terenu. Dok je nastupao za Borac iz Čačka, Mihajlović je nakon verbalne provokacije brutalno nokautiran od strane tadašnjeg sportskog direktora Novog Pazara, što je samo potvrdilo njegov status “magneta za probleme”.
Genetika mu je dala sve predispozicije da nadmaši Radmila, koji je sa Grbavice krenuo u osvajanje fudbalskog svijeta, ili oca koji je tresao mreže u Bundesligi.
Ipak, Stefanov put bio je silazan. Od statusa najboljeg strijelca lige u dresu niškog Radničkog, preko kratke epizode u Tuzla Cityju, do potpunog anonimiteta. Karijeru je zvanično okončao u 30. godini života u dresu Radničkog s Novog Beograda, ostavljajući iza sebe priču o talentu koji je izgorio u vatri vlastitih skandala.
