Piše: Denis ŠVRAKIĆ
Fudbalu se nekada mora pristupiti statistički i empirijski. Shodno tome, kroz tu prizmu, analizirajući broj naših igrača u najjačim evropskim ligama sagledaćemo stvarni potencijal bh. fudbalske reprezentacije.
Bundesligu sačinjava 18 klubova.
La Ligu sačinjava 20 klubova.
Premiership sačinjava 20 klubova.
Seriju A sačinjava 20 klubova.
Ligue 1 sačinjava 20 klubova.
Dakle, u popularno zvanim “ligama petice” takmiči se 98 klubova.
————————
Kažimo da Bundesliga ima 4 vodeća kluba: (Bayern, Borussia, Leipzig, Borussia M.)
Kažimo da La Liga ima 4 vodeća kluba (Real Madrid, Barcelona, Atletico, Sevilla)
Kažimo da ujednačeni Premiership ima 7 vodećih klubova (Liverpool, Manchester City, Manchester Utd, Chelsea, Leicester, Tottenham, Arsenal)
Kažimo da Serie A ima 5 vodećih klubova (Juventus, Inter, Atalanta, Lazio, Roma)
Kažimo da Ligue 1 ima 3 vodeća kluba (PSG, Lyon, Monaco).
Dakle, najbolje evropske lige daju 23 vodeća evropska kluba koja najčešće imaju golemu tradiciju te se bore za nacionalne titule ili pak evropske trofeje.
————————-
Kažimo da svaki od predmetnih klubova ima 18 prvotimaca koji zaista ubiru minute na terenu – bilo kao starteri ili bilo kao rezervisti koji ulaze s klupe.
To znači da 1764 fudbalera svake takmičarske sezone nastupa u “ligama petice”.
Dalje, to takođe znači da 414 fudbalera tokom svake takmičarske sezone nastupa za vodeće klubove “liga petice”.
—————————
Reprezentacija Bosne i Hercegovine ima 8 svojih predstavnika u “ligama petice”. Dakle, od 1764 igrača, naših predstavnika je 8.
Ako suzimo polje interesovanja na igrače koji nastupaju isključivo za vodeće klubove, onda naša zemlja ima tek 3 predstavnika, od kojih dvojica imaju preko trideset godina. Dakle, od 414 fudbalera koji nastupaju u najjačim klubovima starog kontinenta, naših je trojica. Od pomenute trojice, samo jedan nastupa za klub koji se odista bori za trofeje.
Poređenja radi, Hrvatska ima 59 igrača u ligama petice.
Čitalac može s pravom reći da se kvalitetan fudbal ne igra isključivo u “ligama petice”. To je dakako tačno. Međutim, koliko bh. fudbalera nastupa u značajnim klubovima iz nešto slabijih evropskih liga? Najprije, navedimo klubove iz manjih liga koji s pravom nose epitet velikana:
Porto, Benfica, Ajax, PSV, Šahtjor, Dinamo Kijev, Zenit, CSKA Moskva, Lokomotiva Moskva, Olympiacos, Galatasaray, Fenerbahce, itd. Riječ je o najvećim klubovima iz odgovarajućih zemalja; klubovima koji redovno igraju Ligu šampiona, vrlo često igraju nokaut fazu toga takmičenja a gotovo uvijek igraju nokaut fazu Evropa lige; klubovima koji predstavljaju prvorazredne odskočne daske za mlade igrače i koji njima usađuju “pobjednički mentalitet”.
Mi nemamo niti jednog jedinog fudbalera u navedenim klubovima.
Brojke su, dakle, neumoljive.
Tek kada se budemo posvetili proizvodnji domaćih fudbalera i kada reprezentativni fudbal bude šlag na torti klupskog, bićemo u prilici da računamo na uspjehe reprezentacije. Nama, naprosto, nedostaje suhe kvalitete, skloni smo neobjektivnom veličanju fudbalskih poluproizvoda, a sve se to ogleda u izrazito malom broju naših igrača u vodećim evropskim klubovima i ligama – broju koji naprosto ne jamči uspjeh. To smo imali prilike vidjeti i sinoć.
