Piše: Dželil Duranović
Prva zvanična utakmica fudbalske reprezentacije Bosne i Hercegovine odigrana je 30. novembra 1995. godine u Tirani, na stadionu “Qemal Stafa”, protiv selekcije Albanije. Domaća reprezentacija slavila je rezultatom 2:0 u prijateljskom susretu koji je označio početak međunarodnog nastupanja reprezentacije Bosne i Hercegovine i prvi korak u stvaranju nacionalnog tima koji će kasnije biti poznat kao “Zmajevi”.
Utakmica je odigrana pred oko 10.000 gledalaca, u veoma teškom periodu za Bosnu i Hercegovinu, kada je reprezentacija tek počinjala svoje organizovanje i formiranje nakon rata, te u procesu međunarodnog sportskog priznanja i uklapanja u sistem FIFA i UEFA takmičenja. Iako rezultat nije bio u prvom planu, ova utakmica ima ogroman historijski značaj, jer predstavlja početak zvaničnog reprezentativnog fudbala i stvaranje prve generacije igrača koji su nosili dres državnog tima.
U tom periodu reprezentacija je bila u fazi formiranja, bez stabilnog sistema i bez velikog izbora igrača, ali sa jasnom željom da se stvori tim koji će predstavljati državu na međunarodnoj sceni. Upravo zbog toga, ova utakmica se smatra jednim od najvažnijih trenutaka u historiji bosanskohercegovačkog fudbala.
Igrači i stručni štab
U historijskoj utakmici protiv Albanije nastupili su: Ismir Pintol, Vedin Musić, Ibrahim Duro, Muhamed Konjić, Senad Begić, Nedžad Fazlagić (Said Fazlagić), Esmir Džafić, Enes Demirović, Husref Musemić (Amir Osmanović), Asim Hrnjac, Almir Turković.
Stručni štab činili su: Mirsad Fazlagić, direktor reprezentacije, Fuad Muzurović, selektor, i Mustafa Hukić, trener, koji je ujedno bio prijavljen i kao igrač zbog nedostatka kadra.
Prva generacija “Zmajeva” i njihovi putevi
Ismir Pintol bio je golman sarajevske škole fudbala i jedan od čuvara mreže u ranim danima reprezentacije, u vremenu kada su kroz golmansku poziciju prošli i Vukašin Petranović, Fahrudin Omerović i Ante Jakovljević, koji su obilježili početke reprezentacije.
Vedin Musić bio je jedan od najistaknutijih igrača u bosanskohercegovačkom prvenstvu sredinom devedesetih godina. U sezoni 1995/1996 bio je među najboljim igračima iz Bosne i Hercegovine. Igrao je za Slobodu Tuzla, a kasnije je karijeru nastavio u Turskoj, u Istanbulsporu, gdje ga je vodio Safet Sušić.
Ibrahim Duro ponikao je u Igmanu iz Konjica, a kasnije je igrao za Sarajevo, Šibenik i Zagreb. Bio je pouzdan vezni igrač, poznat po disciplini i stabilnosti u sredini terena.
Muhamed Konjić je u reprezentaciju došao kao igrač Zagreba, a ranije je igrao za Famos, Željezničar, Slobodu i Belišće. Posebno se pamti njegov nastup kao gosta u FK Sarajevo u utakmici protiv Parme. Kasnije je izgradio veliku internacionalnu karijeru u Zürichu, Monacu i Coventryju, te je ostao jedan od najpoznatijih bosanskohercegovačkih fudbalera u inostranstvu.
Senad Begić bio je igrač Čelika iz Zenice i jedan od najpouzdanijih domaćih fudbalera u tom periodu, te važan dio sistema Fuada Muzurovića u prvim kvalifikacijama reprezentacije.
Nedžad Fazlagić bio je dio prve reprezentativne postave i defanzivni igrač Bordo tima, on je sin legendarnog igrača Mirsada Fazlagića.
Esmir Džafić lijevi bek visočke Bosne, bio je dio šampionske generacije ovog tima, danas je u trenerskim vodoma, također je učestvovao u stvaranju naše reprezentacije.
Enes Demirović igrao je u veznom redu i bio poznat po borbenosti, igrao za Budućnost Banovići i tuzlanski Zmaj, Sarajevo, Hajduk i Goricu.
Husref Musemić bio je napadač i jedan od iskusnijih igrača u toj generaciji, legenda FK Sarajevo kao i Crvene Zvezde, a tada je igrao za tim Špansko klub iz druge lige Hrvatske, a kasnije je izgradio i uspješnu trenersku karijeru po kojoj ga mnogi pamte.
Asim Hrnjić bio je defanzivno orijentisan igrač koji je doprinosio stabilnosti ekipe u ranim godinama reprezentacije. Svoje prve fudbalske korake napravio je u Natronu iz Maglaja, kasnije igrao za Đerzelez Zenicu…
Almir Turković, popularni “Ture” ili “Zeka”, kako ga mnogi zovu, pozivan je na prijateljske, ali ne i na kvalifikacione utakmice reprezentacije, iako je posjedovao izuzetan kvalitet, što potvrđuju nastupi za nekoliko internacionalnih klubova u Austriji i Meksiku. Zapažen trag popularni “Zeka” posebno je ostavio u hrvatskim klubovima Zadru, Osijeku i Hajduku, gdje uživa status legende. Nažalost, nakon Tirane odigrao je još nekoliko prijateljskih utakmica za A selekciju, ali ga u zvaničnim utakmicama više nije bilo.
Pored Nedžada, u Tirani je nastupio i njegov rođak Said Fazlagić, koji je svoje prve korake napravio u FK Sarajevo. Said je igrao na poziciji lijevog beka, a povrede su ga spriječile da ostvari ozbiljniju karijeru. Ipak, Said, brat popularnog pjevača Muhameda Fazlagića “Fazle”, kasnije se ostvario kao generalni menadžer Olimpijskog komiteta BiH.
Danas među živima nisu Mustafa Hukić i Amir Osmanović. Vrijedi podsjetiti da je Osmanović tada bio najbolji strijelac bh. lige, igrao je za Radnički iz Lukavca, a bio je i prvi bh. fudbaler koji je zaigrao u Kini. Nažalost, prije dvije godine nas je napustio.
Stručni štab i značaj
Mirsad Fazlagić kao direktor, Fuad Muzurović kao selektor i Mustafa Hukić kao trener imali su ključnu ulogu u formiranju prve reprezentacije Bosne i Hercegovine. U izuzetno teškim uslovima postavili su temelje budućeg razvoja nacionalnog tima.
Ova utakmica u Tirani ostaje upisana kao simboličan početak reprezentacije i prvi korak ka stvaranju fudbalskog identiteta Bosne i Hercegovine na međunarodnoj sceni.
