Piše: Haris Zilić
Dovoljan je jedan potez, trenutak, da vas učini slavnim, ikonskim ili nezaboravnim. Početkom 21. stoljeća tri sezone ludog fudbala u Yorkshiru su bile više nego dovoljne da Elland Road uđe u kultne stadione, a Leeds United zakorači u srca istinskih zaljubljenika “bubamare”.
Pored Uniteda, Arsenala, Liverpola, izgledali su kao osnovac pored magistra, međutim to ih nije spriječilo da u tih skoro 50 mjeseci ugraviraju svoje ime i u evropskim krugovima. “Englezi imaju klub u polufinalu Lige prvaka, ali to nije velika trojka”, bili su neki od komentara oduševljenih, iznenađenih fudbalskih simpatizera.
Harry Kewel, Mark Viduka, Rio Ferdinand, Olivier Dacourt, Pul Robinson, Ian Harte.. bili su jedna besprijekorna fudbalska družina koja je gazila neke nove staze ostrvkog i evropskog fudbala. Bez trunke pritiska ili sjaja “zvijezda” plesali su svoj ples na zelenim travnjacima i izazivali uzdahe evropske publike.
Fudbalski sat ima svoje minute i sekunde, a na proljeće 2004. kazaljke su se poklopile na raskrsici Premiershipa i Championshipa, a ona Leedsova sekundara je skliznula prema dole. Simpatični momci iz Yorkshira morali su u neke nove ere, morali su krenuti od novog početka. Taj početak traje punih 14 godina, bilo je i gorih “brodoloma” onih u trećem rangu, bilo je i bljeska, ali povratka u elitu još nema.
Početak 2017. godine daje novu nadu, nikad jaču, nikad optimističniju. Baš kako su izgledali početkom 21. stoljeća, neprimjetni simpatični, takav pečat imaju i sad, ali u Champonshipu. Pored Newcastlea, Aston Vile, Sheffielda Wednesdaya i ostalih klubova sa imenom i prezimenom, momci sa Elland Roada koračaju prema engleskoj eliti. Nije to skupa ekipa, to je ekipa koja ima mozak, konce, a na klupi Garya Monka, čovjeka koji je bio svjedok i stvaranja Labuđe bajke iz Velsa pod imenom Swansea City.
Istina, kasne deset bodova sa pozicijama koje vode direktno u Premiership, ali i ako uđu u play off tu če biti još snažniji sa još jačim motivom da se vrate gdje im je mjesto u englesku elitu. Vratite sat, sjetite se polufinala Lige prvaka, prije 14 godina, prelijepo je to vrijeme bilo, e hajmo sad svi ponovo u te vode, pa navijati opet za Leeds United. Zaslužili su zbog navijača, simaptizera, fudbalskih romatika i onih “drznika” koji su ih poslali u zaborav.